VCV-lid Jelle van der Meer heeft VCV-leden opgeroepen tot een ideeënuitwisseling m.b.t. de kredietcrisis. Hieronder vindt u de originele bijdragen van alumni.

------------------------------------------------------------------------------------ 

Van: Willem Harrems 1956 – ‘58
Bilthoven, 10 april 2009

Welke crisis?
 

De crisis!
“Onze” crisis heeft al verschillende stadia doorlopen; eerst was het een subprime crisis, daarna werd het een kredietcrisis, een financiële crisis, die oversloeg naar de “werkelijke” economie, een economische crisis dus. Het is “de crisis” geworden.

Ondertussen zijn talrijke maatregelen genomen, door verschillende landen en instellingen. Ieder op zijn manier, sommige landen nemen alles omvattende ingegrepen, bij anderen heeft het de vorm van hulp aan noodlijdende bedrijfssectoren, vooral sectoren die het hardst schreeuwen of het meest tot de verbeelding spreken, weer anderen vertrouwen op de automatisch stabilisatoren.
Aan alle knoppen is gedraaid, wordt gedraaid, de oplossing is nog niet gevonden. “Sjto djelatj” vroegen de Russen na het overlijden van vadertje Stalin zich wanhopig af. ”wat te doen?” En nu ook in het westen vragen wij ons nu af: “Wat te doen?”

“Wat te doen?”.
Keynes is weer van stal gehaald; nadat we gefaald hebben om in goede tijden geld uit de economie te halen, gaan we nu wel bedragen, waar we vroeger nooit van gehoord hadden, in de economie stoppen. Triljoenen dollars! We kunnen ons er eigenlijk geen voorstelling van maken. De een wil tientallen miljarden steun geven aan de automobielindustrie, anderen willen belastingverlagingen hun werk laten doen. En weer anderen willen de giftige leningen van de banken overnemen, of de hele bankenindustrie nationaliseren. Wat is wijsheid?

Moeten we de schuldigen aanpakken en wie zijn die schuldigen dan?
Allereerst, ik denk dat er wel mensen te vinden zijn, die zich bijzonder schurkachtig gedragen hebben, die zich buitengewoon onverantwoord gedragen hebben al dan niet in combinatie met anderen, maar eigenlijk vind ik: “wij zijn allen schuldig!” Wij allen hebben gestreefd naar steeds meer gewin, hogere salarissen & bonussen, hogere waarden voor huizen, hogere aandelenkoersen zonder dat er een echte toegevoegde waarde tegenover stond. Meer gewin door speciale financiële producten. Iedereen deed mee, het CBS liet bij berekening van de inflatie bepaalde factoren buiten beschouwing, “omdat die het inflatiepercentage zouden scheeftrekken”, zoals de prijzen van huizen, de energiekosten.
Het was alsof er twee soorten geld waren, het geld voor de assets, dat een eigen leven leidde en het geld voor de kleine dingen des levens, waarbij ouderwetse wereldwijde arbeidsdeling, globalisering en automatisering gelukkig een drukkende invloed hadden op het gemiddelde prijsniveau. Ook de regering sloot de ogen voor bepaalde factoren.
Het is zelfs de vraag of de economische groei van de westerse wereld gedurende de afgelopen jaren eigenlijk niet grotendeels was gebaseerd op de ongefundeerde waardevermeerdering van “assets” dat steeds meer geld in omloop bracht[1].

We lazen over de economische ontkoppeling, stemden er mee in, maar niet werd de kredietcrisis in Amerika getriggerd door de subprime crisis of de economische tsunami stortte zich uit over de hele wereld.

Alom was er “infectuous greed”. De economen – met in hun spoor de economische journalisten - waarschuwden niet, maar schreven dat inflatie niet meer van deze tijd zou zijn, dat recessie niet meer van deze tijd zou zijn, omdat we de groei van de voorraden met computers nu volstrekt in de vingers hadden. “Just in time supplies” zouden ons voor catastrofes uit vroegere jaren behoeden. Lees de krantenartikelen van een jaar of twee geleden er nog maar eens op na.

De enkele roepende in de woestijn werd door onze hebzucht luid overstemd, er werd bijvoorbeeld al gewaarschuwd voor een subprime crisis in 1999!

Als een schip averij op loopt, moet niet de hele bemanning naar het gat in de romp snellen om het te dichten, dan moeten ook mannen op de brug blijven die de koers blijven bepalen. Er moet ook iemand zijn, die denkt, “hoe is het nu gekomen?” om te voorkomen dat het nog eens zal gebeuren.

Ik laat de deskundigen, die naar het gat in de wand van het economische schip gesneld zijn, rustig aan het werk. Zoals gezegd, niemand weet de echte oplossing, en misschien is die er ook wel niet. Misschien is het de som van alle inspanningen die er toe zal leiden dat het herstel weer op gang komt en dan zal het succes weer vele vaders hebben.

Ik kijk liever naar het verleden, om de toekomst in ogenschouw te nemen:
Hoe is het gekomen? Zoals ik boven al schetste, “infectuous greed” deed ons allemaal delen in een wereldwijd piramide schema dat Madoff deed verschrompelen tot een minuscule rimpeling in de economische zee. De ethiek was zoek en is nog steeds zoek. De ethiek, “normen en waarden”, is zo’n versleten uitdrukking, dat we eigenlijk niet meer weten wat het precies is. “Er zouden weer priesters op de kansel moeten staan die over hel en verdoemenis preken” zeg ik wel eens bij de borreltafel, als de crisis weer eens ter sprake komt en eigenlijk is het ook zo.
Door strengere controlemaatregelen op de bonussen van bankdirecteuren, op salarissen van topfunctionarissen proberen we de nieuwe ethiek te vinden. De banken hebben uitgevonden dat de klant weer centraal gesteld moet worden en de aandeelhouders minder voor het zeggen mogen hebben. De directeuren krijgen een salaris dat hun werkelijk toegevoegde waarde weerspiegelt. Maar het is “kurieren am Symptom”
Het advies van de Commissie Maas zou wel eens het keerpunt kunnen zijn, niet dat ik dit advies zo goed vind, helemaal niet, het is duidelijk “meer van hetzelfde”. Maar het zou wel eens zo kunnen zijn dat nu de ogen open gaan, “het moet een ander systeem worden”, het bancaire systeem moet op de schop (het lijkt of de ING al de eerste spade in de grond heeft gestoken), het hele economische systeem moet op de schop.
Nee, ik predik niet de afschaffing van het kapitalisme, van het moderne kapitalisme dat door haar gecontroleerd pluralisme ons zo veel welvaart heeft gebracht. Ik pleit voor een vernieuwd economisch systeem dat echte toegevoegde waarde beloont, dat windbuilen, luchtballonnen en economische bubbels doorprikt, liefst nog voor zij tot wasdom zijn gekomen. Een dergelijk system wordt niet zo maar ineens bedacht, daar zullen knappe koppen zich gezamenlijk over moeten buigen. Maar zonder een echte systeemvernieuwing komt die ethische verandering er ook niet, dat is zeker.

Daarbij kun je je afvragen of ons economische systeem niet zo ingewikkeld is geworden dat wij het niet meer kunnen hanteren? Is de financiële wereld zo ingewikkeld geworden dat het uit de hand is gelopen? Is onze welvaart zo groot geworden, dat wij het niet meer kunnen overzien? Worden onze leiders gerekruteerd op basis van eigenschappen die in ieder geval niet passen bij een economisch systeem waarin bescheidenheid, toewijding, daadkracht en solidariteit nodig zijn?[2]
De normen en waarden, die Balkeneinde, zeer zeker met goede bedoelingen predikte, waren slechts corrigerende tikjes op de wang, die geen indruk maakten omdat ze geen echte betekenis hadden; de normen en waarden die onder de ogen moeten worden gezien, betreffen alle uithoeken van de maatschappij, en die hebben te maken hebben met die bescheidenheid, toewijding, daadkracht en solidariteit.
Ik heb niet de kennis en kunde om dit nieuwe ethische reveil te ontwikkelen en te verkondigen, het zal ook niet van een enkele man of vrouw kunnen komen; economen, filosofen, ethici, sociologen, politici die zich geestelijk vrij kunnen maken van wat was, zullen gezamenlijk, met vallen en opstaan misschien, op zoek moeten gaan naar een nieuw economisch systeem, naar dit nieuwe systeem van normen en waarden en ook hoe dit de maatschappij moet doordringen, zonder dat het een vorm wordt van verlichte tirannie.

Van het verleden naar de toekomst:
Afgezien bovengenoemd ethisch reveil dat wereldwijd een slagkracht zou moeten hebben van de renaissance of van de verlichting is dit de tijd om ook anders naar de toekomst te kijken. “Wat te doen?”
Ik denk dat als we er van overtuigd zijn, dat veel geld in onze economie gepompt moeten worden, dat we dan vooral moeten investeren om ons land (weer) concurrerend te maken. Competitive Advantage of Nations, noemt Michael Porter het.
Tot voor een jaar of wat geleden stond ons land fier bovenaan allerlei lijstjes, of het nu was van de gezondste natie, het meest geschikt voor het stichten van nieuwe bedrijven, voor transparency, de hoogste productiviteit, de beste opleidingen, een attractief belastingsysteem en zeer zeker: The Global Competitiveness Report of the World Economic Forum, om maar wat voorbeelden te noemen. We zijn op al die lijstjes flink achteruit gekacheld. Dat moet veranderen. Now is the time & Yes, we can!

Dus welke crisis?
De ethische crisis, de crisis van waardering, de crisis van toekennen van de juiste waarden, de crisis van normen en waarden.

------------------------------------------------------------------------------------

'De tijd is rijp voor verandering'

Jelle van der Meer schetst de wereld ná de crisis

17-04-2009 | Gepubliceerd 12:07
17-04-2009 | Laatst bijgewerkt 12:20

De wereld zal er anders uit zien na de kredietcrisis. Het falen van de banken trok de hele wereld mee in een diepe recessie. President Obama riep mensen op om mee te denken. Werelddenker en Nyenrodiaan Jelle van der Meer nam de handschoen op.

"Ik interesseer me voor zaken die met de toekomst te maken hebben", zegt Jelle van der Meer (71), voormalig projectontwikkelaar, Nyenrodiaan van de lichting 1956 en betrokken wereldburger. "Ik kom uit een sociaal milieu, het is belangrijk om iets voor anderen te betekenen."

Obama's oproep
Van der Meer volgde de kredietcrisis, maar pas na Obama's oproep zette hij zijn gedachten op papier. "We moeten nu actie ondernemen om het vertrouwen te herstellen en de recessie te bestrijden." In een onrustige nacht kristalliseerden de ideeën van Van der Meer zich uit.

Hij zegt dat de overheid nu aan zet is. De kredietcrisis laat zien dat marktwerking alleen niet de economie draaiend kan houden. Dat wil echter niet zeggen dat Van der Meer voortaan alle verantwoordelijkheid bij de overheid wil leggen.

Van der Meer: "Er is een gulden middenweg. Je moet niet groeien om het groeien, zoals in het onderwijs is gebeurd. De slechte menselijke eigenschappen moeten worden beteugeld, maar de creatieve ondernemingsdrift is noodzakelijk om de economie levend te houden."

Eén toekomstbeeld
De crux van Van der Meers visie is dat alle landen zich gezamenlijk bekennen tot één toekomstbeeld dat voor de wereld goed is. En aangezien alle landen last hebben van de crisis, denkt Van der Meer dat de tijd rijp is om fundamentele veranderingen door te voeren, zodat een crisis als deze niet terugkomt.

Alle landen moeten bovendien de Rechten van de Mens erkennen, vindt Van der Meer. Op dat moment komt er ook veel geld vrij voor ontwikkelingslanden, dat weer gebruikt kan worden voor grote, vaak infrastructurele projecten. Als voorbeeld noemt hij de grote werkgelegenheidsprojecten van de jaren dertig, zoals de Hooverdam in de Verenigde Staten en de Afsluitdijk in Nederland.

Grootste economieën
Van der Meer stelt zich voor dat de 25 grootste economieën ("het mogen er ook meer of minder zijn") samen een supranationaal orgaan vormen met wisselend voorzitterschap. Dat orgaan is onafhankelijk en houdt toezicht. Aan dat orgaan dragen alle landen ter wereld hun economisch beleid en gezag over. "Zo kan elke financiële barrière worden genomen en de wereldeconomie floreren. Inclusief de economieën van ontwikkelingslanden."

"De crisis waait over landsgrenzen heen", zegt Van der Meer. "Er zijn zoveel redenen om intensiever samen te gaan werken. Nu is het moment gekomen voor een supranationaal orgaan, waarvan elk jaar een ander land de voorzitter is."

Zoals de EU
Mocht dit klinken als de EU, dan klopt dat. Van der Meer heeft zich laten inspireren door het Europese supranationale orgaan. De tegenwerping dat de unie een 'log ding' is met veel bureaucratie, schudt hij van zich af. "Nederland is in het verleden niet alert genoeg geweest op beslissingen uit Brussel. Bovendien, Keulen en Aken zijn ook niet op één dag gebouwd. Dit is nog maar een theoretisch model."

Het supranationale model is volgens hem nodig, omdat politici, net als alle andere mensen, eerst aan hun eigen belang denken. De wereldeconomie daarentegen is jusit een gezamenlijk belang van alle mensen. Zo'n supranationaal orgaan opereert onafhankelijk van wat de achterban denkt en kan dus objectief toezicht houden.

Inspiratie tijdens Nyenrode
De inspiratie deed Van der Meer op toen hij nog op Nyenrode zat. Vanwege zijn talenkennis was hij uitverkoren om tijdens een topoverleg van EU-voorloper EGKS, de Europese Gemeenschap van Kolen en Staal, Robert Schumann bij te staan.

Robert Schumann was één van de grondleggers van deze EGKS, die later uit zou groeien tot de EU. Gepokt en gemazeld door twee wereldoorlogen, wilde hij voorkomen dat ooit weer zoiets zou gebeuren. Daarom was hij warm voorvechter van hechte samenwerking tussen Frankrijk, Duitsland en de Benelux. Want landen die aan elkaar gebonden zijn, zullen elkaar niet aanvallen, geloofde hij. "Hij heeft gelijk gekregen", zegt Van der Meer. "En hoe!"

Passie president Obama
"De eenvoud van zijn persoon heeft diepe indruk op mij gemaakt." Van der Meer herkent de passie en het doorzettingsvermogen van de overleden staatsman in de jonge president Obama. Dus denkt de wereldburger, is de tijd rijp voor verandering.

"Ik weet dat ik vreselijk m'n nek uitsteek", zegt Van der Meer. "Ik kan enorm afgaan. Maar dat kan me niet schelen." En de afgelopen G20-top met wereldleiders sterkt hem in zijn ideeën. Want ook daar werd samenwerking gepropageerd als oplossing. Samenwerking en onafhankelijk toezicht.

"De goede kernen moeten gebruikt worden om naar een betere toekomst te gaan", zegt Van der Meer. En dat doet hijzelf ook. Hij heeft alle Nyenrodianen uitgenodigd om met hem mee te denken. De beste ideeën zullen worden samengevat en aangeboden aan de juiste personen. Met zijn allen de schouders onder het einde van de crisis en het begin van een nieuwe wereld.
 

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Anna Pauzenga (19850129)

Vertrouwen. Een woord dat gemakkelijk geroepen wordt en tegelijkertijd een kwaliteit die lastig toe te passen is. We willen vaak eerst vertrouwen hebben (dat het wel goed komt) voordat we vertrouwen kunnen geven. Eerst zien, dan geloven. Aan de andere kant: wat je geeft, ontvang je terug. Dat betekent dat als je zelf vertrouwen geeft, je ook vertrouwen terug krijgt. Eerst geloven, dan zien. Ik geloof in dit tweede paradigma. Het is niet gemakkelijk. Zeker niet als de omstandigheden zwaar worden. Hoe houd je dan vertrouwen? Hoe kun je dan vertrouwen blijven geven? Mijn oplossing is: het ontwikkelen van zelfvertrouwen. Een sterk mens worden. Sterke mensen zijn innerlijk sterk. Ze hebben zelfvertrouwen en zelfwaardering. Zij worden niet gedreven worden door geld, status of macht. Zij doen niet mee aan ‘meer, meer, meer’. Ze genieten wel van mooie dingen, maar zij weten ook ‘genoeg is genoeg’. Ze kunnen materieel bezit relativeren. Hun drijfveer is positief bijdragen aan de wereld die wij met elkaar creëren. Verantwoordelijkheid nemen. Samen oplossingen bedenken. Vertrouwen hebben dat we uiteindelijk allemaal hetzelfde willen. En dan denk ik aan innerlijke rust (zelfvertrouwen), diep gevoel van geluk (zelfwaardering, je natuurlijke talent kennen en inzetten), vrede en veiligheid in de wereld en voldoende overlevingskansen voor iedereen. Deze ontwikkeling start bij het ontwikkelen van zelfvertrouwen, bij ieder individu. Geen gemakkelijke aanpak. Zeker niet voor de mensen die de oplossing liever buiten zichzelf zoeken. Want juist die aanpak heeft geleid tot de ‘crisis’ zoals wij die nu ervaren. De oplossing ligt in onszelf. Ken uzelve. Wees de verandering die je zelf in de wereld wilt zien. Barack Obama geeft wat mij betreft het goede voorbeeld. Wie volgt?

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: L. Waasdorp 19500065

Met interest je oproep gelezen om de huidige recessie te bestrijden. Ik hoop dat je genoeg reacties zult krijgen om een goede oplossing te vinden. Ik voel me niet gekwalicifeerd om een mening te geven, sinds ik alweer 25 jaar uit het zakelijke leven ben getreden. Wel deel ik de mening van velen, dat "we" elkaar moeten vertrouwen, voordat we vooruit kunnen.Het gesteggel van wel/niet financieren moeten we snel achter ons laten. Zodat diegenen die kapitaal nodig heeft, het kan krijgen om gezamelijk er weer kunnen verdienen. Ik neem aan dat velen andere argumenten zullen kunnen aandragen, en wie weet zit daar wel de gouden tip tussen. Ik wens je veel succes en hoop tzt te horen wat reacties je hebt ontvangen.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Peter Steens VCV nummer 1970 0083

24 februari 2009

Krisisbeperkende maatregelen in Nederland Afschaffen overdrachtsbelasting voor verhogen mobiliteit naar zoektocht andere baan in andere stad. Eveneens zal hierdoor de prijs van huizen voor starters dalen en de doorstroom worden bevorderd. Overheidsuitgaven verhogen door direct bestaande plannen uit te voeren, met name die welke de speerpunten van onze economie versterken: versnellen 2e Maasvlakte project, A4 bij Delft en verder bij Bergen op Zoom, A15 om Arnhem heen naar A12 , Magneettrein naar noorden.etc. Versnelling woningbouw met jaren tachtig premie A woningen etc Gebruik schone energie bevorderen (Duits model) incl maatregelen voor beperken energie gebruik. Subsidie op en geen BTW over bedragen voor huisisolatie, zuiniger verwarming etc. Vrijstelling van bijtelling en bvbbelasting op hybride personenwagens. Terugleveren electra naar energiebedrijf tegen marktconforme prijs (bv 80% van de tariefprijs) Instellingen tot algemeen nut weer naar overheid, zoals gas water Licht, roilering, afvalverwerking wellicht openbaar vervoer, en nog veel meer van dat soort activiteiten, maar dan wel voorzien van modern managementbewakingssystemen met een direkte controle door de tweede kamer en met zo min mogelijke inzet van ambtenaren. Belastingklimaat verbeteren en regelgeving vereenvoudigen, zodat het aantrekkelijk wordt binnen Nederland te investeren. Dit betekent vereenvoudiging van het belastingsysteem. En stoppen met betutteling van de ondernemers door het vereenvoudigen van regelgeving. Vereenvoudigen door het instellen van een “een loket” benadering. Kostenverlaging overheid door meer te doen via internet. Overigens zonder de privacy al te veel geweld aan te doen. Duidelijkheid bij overheid door handhaven van de afgesproken regels betekent rust in de samenleving met een uitdaging te focussen op belangrijke zaken. Dus het kwartje van Kok terug - verplicht gemengd inburgeren - duidelijkheid bij asielbeleid, keiharde aanpak kleine kriminaliteit, three strikes and you’r out. Gedoogcultuur afschaffen, let daarbij erop niet te overreacten. (Dreigtelefoon Wezep, Inleveren spaarkaart AH}. Banken dwingen de steunmaatregelen niet te benutten voor het oppoetsen van de balanzen, maar daadwerkelijk het bedrijfsleven kredieten verstrekken, en neem dan genoegen met 3x zekerheid ipv de gebruikelijke 3x zekerheid (of meer) Maak daarbij regelgeving in relatie tot de onderlinge bankrente van 1,5-2,0% Hard werken. Doen wat je belooft. Afspraken nakomen. Iedereen serieus nemen. Be excelent to each other

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Erik Huis (1977)

Beste Jelle, Ik bewonder je initiatief om op deze manier een bijdrage te leveren om de kredietcrisis aan te pakken. Echter, ik mis hier het draagvlak om ideeën om te zetten in gerichte acties. Onafhankelijk van welke VCV-ers reageren, zie ik niet hoe we met dit initiatief op dit moment een platform creëren tussen bedrijfsleven, instituties en overheid om de huidige problemen op z’n minst op Nederlandse schaal aan te pakken. Nijenrode als instituut zou een rol kunnen spelen in juist het verbinden van deze elementen. Ik vrees echter dat als we niet in staat zijn om a priori het draagvlak te creëren, deze exercitie beperkt blijft tot een interessante academische oefening. Ik wil niet voor een ieder spreken, maar ondergetekende in ieder geval, heeft (door schade en schande) geleerd dat een visie en de weg ernaar toe duidelijk gedefinieerd moeten worden (behoudens strategieaanpassingen onderweg) en de benodigde stake holders er vanaf het begin bij betrokken moeten zijn om resultaten te boeken. Dit ter overweging; ik zou graag een bijdrage leveren, maar niet als het een input is voor een product dat in onvruchtbare aarde valt omdat het ‘slechts” iets semi wetenschappelijks is en als zodanig door beleidsmakers als kennisgeving zal worden aangenomen..daarvoor is tijd te kostbaar....Als we naar de status van geaccepteerde “think tank” voor de beleidsmakers willen en kunnen werken ben ik van harte bereid daar mijn tijd en kwaliteiten voor in te zetten... Mijn visie op de huidige crisis : vervelend voor velen, maar heel louterend, en laten we hopen dat we als mens, mensheid en samenleving lessen leren die ons helpen de ontwikkeling van mens-geest-ziel juist te ondersteunen ( en niet alleen als homo economicus) om onszelf en onze samenleving te laten evolueren naar dat niveau waarvoor we door onze “schepper” - wat dat ook moge zijn – voorbestemd zijn....( de wereld zoals die nu is : de focus op mammon – financieel succes en ‘wereldlijke macht ‘ bepaald de pikorde ( welk een illusie !) - en het gedegenereerde intermenselijk aspect – “we zijn allen een , maar beleven het niet zo“- leidt tot nergens...Hopelijk wordt onze samenleving wat “menselijker” van vele ingrepen als de stofwolken opgetrokken zijn....we blijven eraan werken en “hopen” op een betere toekomst voor “allen’ ; dus voor onszelf....Om illustrerend met Matt. 5.3 –12 af te sluiten : Gelukkig die arm van geest zijn, want hun behoort het koninkrijk der hemelen.Wat vaak geïnterpreteerd wordt als : Mensen die op zoek zijn naar een inspirerende boodschap omdat ze (onverwachts) tegenslagen en ontgoochelingen te verwerken krijgen. Mensen die zoeken om te mogen zijn wie ze zijn met hun gebreken en hun goede kanten. Mensen die pijn voelen om hun eigen tekorten en die van anderen, die verlangen naar een betere wereld op alle gebied. (ter info: ondergetekende is geen Christen) Maar daarvoor moeten we wel met onze laarzen in de modder staan en onze mouwen opstropen....er is werk aan de winkel....

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Simon W. Bommeljé 19690011

Geachte dames,heren, Een eenvoudige manier om de omzet te stimuleren is het verhogen van de kredietlimieten die de credietverzekeraars afgeven op de door hen verzekerde bedrijven. Het betreft hier klanten van de credietverzekeraars waarop de credietverzekeraars kredietlimieten afgeven ten behoeve van hun leveranciers. En ook de afnemers van de klanten van de credietverzekeraars waarop de credietverzekeraars kredietlimieten afgeven. In tegenstelling tot de grote behoefte van vooral het MKB om goede kredietlimieten te krijgen worden deze aan alle kanten verlaagd of ingetrokken. Daarmee blokkeer je natuurlijk alle handel. De banken geven geen financiering op debiteuren die niet gedekt zijn. Veel leveranciers leveren niet meer op krediet als er geen kredietlimiet is. Dus het verruimen van deze limieten zou een geweldige stimulans betekenen. Hoe kan dat gedaan worden? Als de overheid eenzelfde garantie geeft als bij ING namelijk een 80% of 100% dekking aan de credietverzekeraars voor de verhogingen van de kredietlimieten die zij vanaf bijv. 1 februari of 1 maart 2009 geven en dan bijv over alle limieten die de credietverzekeraars geven tenminste 25% verhoging, of tenminste een bedrag van bijv. EUR 10.000 verhoging per limiet geven onder garantie van de overheid zal tot wonderen leiden. Ik heb namelijk precies het tegenovergestelde meegemaakt. Een goedlopende dakbedekker heeft over 2008 een recordjaar gedraaid; goede balansverhoudingen, maar door de crisis vertragen de debiteuren met betalen. Daardoor lopen de crediteuren op. Eén kleine achterstalligheidsmelding en de credietverzekeraar Atradius gooit direct de limieten op de dakbedekker naar nul. Er valt in rede niet te praten. Argument: in het tweede en het derde kwartaal krijgt de bouw het zwaar te verduren en dan gaan jullie ook onderuit !!!!!! Niets is minder waar, want wij zitten er met een investeringsmaatschappij achter en er zijn veel onderhoudscontracten zoals bij de TU in Delft waar 250.000 m2 dak in onderhoud is gekregen na een Europese aanbesteding etc. U mag deze citaten publiceren want zij zijn helaas feitelijk gebeurd. Recent geprepensioneerd algemeen directeur Fortis Commercial Finance, één van de leidende factoringmaatschappijen in de wereld.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Jurrijn Olie

Beste lotgenoot, Het is altijd een goed initiatief om ideeën uit te wisselen en zeker als dit oud Nyenrodianen betreft. Mijn bijdrage zal ik kort en krachtig houden. De situatie is namelijk hetzelfde als elke andere crisis en de aanpak moet zich richten op de oorzaak, het wegvallen van vertrouwen door mismanagement van risico’s in de financiële sector. De vraag is dan ook hoe krijgen we het vertrouwen terug? Het vertrouwen in de ondernemingen en in het bestuur. De eerste stap is alle feiten open op tafel leggen en erkennen dat fouten gemaakt zijn. Tot vandaag zijn deze twee zaken nog steeds niet gedaan. De feitelijke situatie binnen de bedrijven is nog steeds niet naar buiten gekomen en we hebben wel schuldigen aangewezen, maar deze personen hebben nauwelijks bekend fouten gemaakt te hebben. Om met de eerste te beginnen is het noodzakelijk dat de jaarcijfers en de huidige waarde van de financiële instellingen bekend worden. Pas als bekend is waar een onderneming staat, kan het huidige bestuur schuld erkennen. Openheid en eerlijkheid is de basis van vertrouwen! Als deze stap genomen is, komt de veel moeilijkere stap: het nemen van het verlies en het wederopbouwen van de organisatie. Het is net als bij de start van een nieuwe onderneming. De bestuurders presenteren hun plannen om investeerders te overtuigen middelen beschikbaar te stellen voor de opbouw van een mooie onderneming. Het monitoren van de stapjes die de onderneming neemt om de strategie waar te maken is in deze eerste fase van de nieuwe onderneming cruciaal om het vertrouwen te verkrijgen. De investeerders zullen veel controle uitoefenen en regelmatig de situatie beoordelen. Doorslaggevend voor het succes van vertrouwen krijgen is de openheid over de feitelijke situatie van de onderneming. Verlies en fouten erkennen is de basis om te leren; openheid en eerlijkheid de basis voor vergeving en een goed plan de basis voor vertrouwen!

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Rob Voorhuis

Beste Nijenrodianen, Mijn oplossing: De economie moet over tastbare, zinnige en liefst ook nog ecologische onderwerpen gaan.. want dat is beter voor hen die na ons komen. Geld moet goedkoop en breed beschikbaar zijn, zeker voor verantwoorde zaken als huizen van starters. We moeten blijven kopen bij de buurman. Bedrijven en instellingen, waar elke Nederlander mee te maken heeft en die van ons allemaal zijn verkopen we niet maar beheren we zelf. We kunnen een oud plan uit de kast halen en elke Nederlander een basisinkomen geven zodat we alle andere regelingen als AOW, WAO, VUT, Studiefinancieringen etc., met de bijbehorende etiketten, kunnen afschaffen. Dan ook gelijk het openbaar vervoer tot =gratis nationaal troetelkind= maken, investeren in lijnen die provincies snel met elkaar verbinden en dat koppelen aan comfort en service. En over beloningen: Wanneer je direct of indirect werkt voor de gemeenschap, ben je een idealist en heb je recht op een prima beloning op onderwijsniveau. En juist dat niveau mag van mij wat hoger, omdat het gaat om belangrijk werk aan basis van de maatschappij. Als filmoperateur in de Aula van de jaren ’60 kan ik in dit kader aanraden: WALL-E Dialogue avec mon jardinier En om te weten wat er écht mis is verwijs ik graag naar een andere film uit de top 100 van: www.imdb.com : The Dark Knight

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Karel van Doodewaerd

4-3-2009

Het P.I.D.V. (Bijdrage aan DDMA seminar van Karel van Doodewaerd ) Toen mijn jongste zoon in opleiding was voor verkeersvlieger mocht ik een keertje meevliegen op het achterbankje. De instructeur sprak lovende woorden. “Je kunt nu zelf al solo vliegen, je kunt starten, je kunt landen. Je beheerst de instrumenten. Je hebt nu alle dingen onder controle die nodig zijn om niet neer te storten. Nu gaan we ons concentreren op het P.I.D.V. dat is het punt in de verte. We blijven natuurlijk alert op alle instrumenten, de oliedruk, de stand van de flaps, de snelheid , de hoogte, de stand van het vliegtuig, maar we vliegen ook ergens naar toe. Een punt aan de horizon. Het punt in verte waar we heen willen. Ik hoorde die woorden en besefte dat die boodschap bij uitstek van toepassing is op de politiek en de overheid. In de politiek zie ik dat onze regering waarin mijn eigen onvolprezen CDA ,voortdurend heldhaftig strijdt om niet neer te storten. Dat lukt goed en op het nationale achterbankje voel ik mij redelijk veilig met het CDA als captain , de P v/d A als first-officer en de Christen Unie als co-pilot. De veiligheid van de burgers, de volksgezondheid, de credietcrisis/ nationale economie, het allochtonen beleid, het fileprobleem, kortom alle instrumenten worden gebruikt om deze probleempunten op te lossen ,om niet neer te storten. Maar het punt in de verte ? Een filosoof in het verleden heeft eens gezegd dat een goede politicus een koopman in dromen is. Realiseerbare dromen wel te verstaan. Hij biedt de burger hoop, een aansprekend perspectief. Martin Luther King maakte geschiedenis met zijn uitspraak “I had a dream “” waarna hij die droom ook schilderde in realistische dimensies en kleuren. Wat ik mis in Nederland is een droom, een P.I.D.V. Is ons grootste ideaal te handhaven ? “Je maintiendrai “ staat mooi in een wapenschild met een heldhaftige leeuw. Is handhaven en niet neerstorten genoeg ? Of kan Nederland weer een droom krijgen van zijn regering ? Geen illusie of luchtkasteel maar een economisch en technisch werkelijk realiseerbaar punt in de verte. Geen doos met legosteentjes ( hoge snelheidslijn, betuwelijn, windmolenproject, uitbreiding wegennet, etc. ) maar een echt ideaal waar iedere Nederlander zich achter kan stellen en waar we gemeenschappelijk trots op kunnen zijn. Een project dat ons verbindt en ook een indrukwekkend voorbeeld is voor de hele wereld. Na de tweede wereldoorlog in de jaren 50 en 60 waren dat de Deltawerken. Mijn oproep aan onze regering en onze minister president is om een koopman met een droom te worden. Een gekozen droom die consistent en consequent uitgedragen wordt in binnen en buitenland. Een concept met een toekomst dat de veel aangehaalde V.O.C. doet verbleken. De keuze van dat punt in de verte of die nationale droom met consistentie is aan ons kabinet. Lange tijd hoorde ik dat Nederland het Logistiek centrum van Europa zou moeten worden. Mooi. Logisch gezien onze ligging in Europa , ideaal vind ik. Daar hoort dan een consequent en consistent beleid bij ondersteund door krachtige heldere communicatie. Hoe verbeteren we de infra structuur van ons wegennet, hoe geven we de luchthavens groeipotentieel, hoe ontwikkelen we het container vervoer en de binnenscheepvaart. Hoe ontwikkelen we onze zeehavens. Hoe leiden we logistieke managers op. Hoe trekken we de vestiging van internationale logistieke bedrijven aan ? Kortom Logistiek centrum van Europa worden vraagt om een plan dat krachtig gecommuniceerd moet worden in onverbrekelijke samenhang met de logische communicatie van de subdoelstellingen. Ik wil het kabinet wel een suggestie doen voor een ander nog meeslepender en Nationaal samenbindende droom. Pak krachtig en consistent voor de toekomst op wat zo nu en dan al eens als een “vuurpijltje “is gelanceerd. Houd dit vast en draag het uit. Creeer een Nieuw Nederland . Een strook nieuw ingepolderd gebied in de Noordzee van Noord naar Zuid. De plaats voor nieuwe natuurgebieden. Maar ook voor een nieuw Schiphol. Een verkeers aorta van Noord naar Zuid met aftakkingen op vele plaatsen naar het “oude Nederland “. Nieuwe ruim opgezette steden en ook industriegebieden. Een land van de toekomst . Beschermd door een hoge sterke dijk die alle plannen van kustversterking van nu overbodig maken. Laat Nederlanders er in deelnemen met “volksaandelen “ Laten wij ons realiseren dat de Beemster, Purmer, Schermer met de toen modernste technologie van speciaal ontworpen windmolens tot stand gekomen zijn door de aandeelhouders van de V.O.C. die hun winsten in een werkelijk innovatief nieuw Nederland investeerden. Doe het weer !! Lanceer een volksaandelentrust en maak Nederlanders geestelijk en financieel aandeelhouder in het Nieuwe Nederland. Dat is werkelijke innovatie ! Als wij zeggen in navolging van Obama “Yes we can ! “dan kunnen we het nog bewijzen ook. Wij kunnen wijzen naar het palmeneiland van Dubai, het nieuwe vliegveld van Hong Kong. Ooit leerde een docent op Nijenrode waar ik een gelukkig gedeelte van mijn jeugd doorbracht mij het volgende : “Prosperity is not an economy, it is a state of mind “ Dat was in 1966. Nu in 2008 wordt zijn gelijk verpletterend bewezen. J.P. geef ons een droom! Singapore, het meest succesvolle land in de wereld opereert al 50 jaar volgens de ijzersterke formule van een droom, de onderbouwing met subdoelstellingen en krachtige motiverende communicatie daarvan. Na het “ wat “ nu iets over het hoe. Obama was succesvol met zijn verkiezingscampagne door het “wat “ van zijn boodschap, maar ook door zijn mediakeuze. Het “hoe “. In een evaluatie van het succes kwamen de volgende punten naar voren waar ook wij in Nederland kunnen leren. _ Maak niet alleen gebruik van de grote en traditionele media met breed en groot bereik : TV , radio en de kranten. Gebruik de nieuwe sociale media als You Tube, Twitter en Facebook. _ Als je die nieuwe sociale media gebruikt. Doe het dan goed. Volgens Obama is dat : + Met consistentie in gewone heldere stijl en benadering. ( “ the same you today and tomorrow “ ) + Wees niet te ambtelijk en serieus. (“don`t take yourself too serious “) +Maak duidelijk wat de relevantie voor de burger is ( It`s not all about you “) + Wat vindt u ? Vraag een reactie. ( “make an effort to get to know the other “) + Wees loyaal. Beloon media die je netjes behandelen. (“ Friends stick together “ ) + Wees een vriend ( geen onderwijzer of politieagent ) Tot slot. Als beleidsadviseur van een grote uitgever was ik de laatste maanden enkele malen te gast bij ministeries. Ik zag daar ontwikkelingen die mij vrolijk stemmen. Zoals : De overtuiging dat Nederland niet de navel van de wereld is maar dat wij als klein landje kunnen leren van de grote wereld om ons heen. Communicatie directeuren van een groot aantal landen komen regelmatig bijeen en leren van elkaars “best practice “. De keuze voor 1 gemoderniseerd overheids logo voor alle overheidscommunicatie bijvoorbeeld werd gedaan na bestudering van de effectieve en succesvolle operatie die Canada op dit gebied deed. Er bestaat een communicatie pool van specialisten die overheidsbreed over de grenzen van ministeries kunnen worden ingezet. Ervaring wordt zo gedeeld en eenheid in toepassing van de best practice bevorderd. Internet bewustzijn, een overheidswebsite en de focus op digitale-sociale media is aanwezig en de cruciale rol voor deze media in de toekomst wordt onderkend. Je maintiendrai “ik zal handhaven “moet op de schroothoop. Handhaven is onvoldoende. In plaats van deftig Frans zie ik liever als Rotterdammer van geboorte : Wij werken aan een droom, niet lullen maar poetsen !

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Eric Kok

Journalisten zouden weer moeten gaan begrijpen waarover ze schrijven, in plaats van domweg het gekakel van andere onwetenden te verspreiden. Een stukje persoonlijke frustratie, maar dit zorgt voor een boel schade. Kijk een naar wat er gebeurd is met Fortis. Kijk eens naar wat er gebeurd is met ING afgelopen vrijdag. Dergelijke nonsense brengt ongelooflijk veel schade toe, gebaseerd op niets: ongebaseerde en niet-geverifieerde geruchten! Ze zouden hun werk (waar ze voor betaald worden!) moeten doen: feiten van verhalen controleren, voordat ze het publiceren. Daarnaast: al dat paniekvoetbal over cost cutting! Als het dus goed gaat wordt er dus kennelijk met geld gesmeten. Is dat dan "good corporate governance"?

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Mark Reinders

Geachte heer van der Meer, Hartelijk dank voor uw initiatief. Zelf ben ik niet continue met de crisis bezig daar mijn bedrijf op dit moment de vraag niet kan bijhouden. Dit komt waarschijnlijk omdat mijn bedrijf duurzame grondstoffen produceert. Maar toch als je zo het nieuws zit te kijken denk je wel over de wereldwijde problematiek na. En daar mijn gezond boeren verstand, gecombineerd met een dosis Nyenrode logica, op los latende heb ik ook wel een idee gevormd. Terwijl ik mij afvroeg hoe ik mijn idee nu eens bij de politiek kon krijgen, las ik gelukkig uw mail. Mijn dank daarvoor. Het idee is erg simpel. Oorzaak: De crisis is ontstaan door de krediet crisis in Amerika, later overgewaaid naar Europa De krediet verlening naar particulieren en bedrijven is tot stilstand gekomen Gevolg: Bestedingen en investeringen nemen af (Keyns) Omzetten dalen Marges nemen af en winsten verdampen Resulterende in slechte resultaten en uitgestelde investeringen (snowball effect) Oplossing: Privatiseer alle banken en laat deze opgaan in de Nederlandse bank Resultaat: Lagere rente voor financieringen agv: Lagere Totale kosten kosten agv: i. 1 Management team (met de bijbehorende vergoedingen) ii. 1 type pin automaat iii. 1 website die onderhouden moet worden iv. Beperking van overhead Non Profit (zie de miljarden winsten van de banken van afgelopen jaren) Hogere service: in ieder dorp weer een kantoor (veel kantoren in grote steden van alle verschillende banken kunnen samengaan tot 1 efficiënt kantoor) Zekerheid en gemakkelijk toezicht over 1 bank herstel vertrouwen in het bankwezen. Dit alles moet natuurlijk resulteren in een toename van investeringen en bestedingen waardoor de economie weer op gang komt, immers het bankwezen is de motor van de economie. Ik weet dat deze weergave zoals ik hem schets wellicht te eenvoudig gedacht is, maar mijn mening is om eenvoudig te beginnen om tot uiteindelijk tot een juiste eindoplossing te komen. Ik hoop dat u hier iets mee kan. Mocht u nog vragen hebben kunt u mij te allen tijde bereiken via mark@hempflax.com. (Msc 12, 2004)

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Harold Verhagen (19975426)

NEDERLAND DUURZAAM EN GEZOND Oplossingen voor overheid 1. Focus op duurzaamheid. Maak uitzonderlijk veel geld vrij om op zeer korte termijn overheidsplannen te realiseren en subsidies te verstrekken (incl. fiscale stimulering) aan bedrijven en burgers voor duurzame investeringen en projecten zoals schoon openbaar vervoer, isoleren van huizen, zonnepanelen, windmolenparken, prijsverlagingen van groene stroom en schone brandstof (kwartje van Bos). 2. Focus op gezonde burgers Verder zou de overheid per direct extra subsidies (incl. fiscale stimulering) moeten mogelijk maken voor bedrijven om sportfaciliteiten in bedrijven (fitness/yoga) en aan instellingen op gebied van sport en cultuur die bijdragen aan (het stimuleren van) meer beweging, ontspanning en ontwikkeling van burgers. Het ministerie van onderwijs moet 2 nieuwe verplichte vakken introduceren op alle scholen (kleuter-, basis-, voortgezet en HBO/Universitair onderwijs), gericht op het opbouwen van kennis en ervaring, waar minimaal 1 dag per week tijd voor is: duurzame ontwikkeling en persoonlijke ontwikkeling. Bij duurzame ontwikkeling leren kinderen wat duurzame producten zijn, wat afval is, wat energie is, hoeveel energie er is, wat consumeren nu eigenlijk betekend. Bij persoonlijke ontwikkeling (of zelfmanagement / zelfzorg) leren kinderen wie ze zijn, wat hun talenten zijn en hoe deze in te zetten en hoe je er achter komt waardoor je geïnspireerd raakt (dromen) en wat je wilt (doelen) en een persoonlijk plan op te zetten (voorkomen ziekteverzuim door burnouts). 3. Resultaat Door bovenstaande maatregelen borgen we de werkgelegenheid en is Nederland straks klaar om met gezonde en geïnspireerde burgers na de recessie/depressie de gezonde en duurzame concurrentie aan te gaan met andere landen. Oplossingen voor bedrijven 1. Focus op duurzaamheid. Investeer met de door de overheid ter beschikking gestelde subsidies in duurzame producten en diensten. 2. Focus op gezonde medewerkers Investeer met door de overheid ter beschikking gestelde subsidies in fitnessruimtes, bedrijfsyoga, massage en meditaties. 3. Resultaat Door bovenstaande maatregelen verhogen bedrijven hun concurrentiekracht (ook op lange termijn) en de binding en gezondheid van hun medewerkers. Er zal minder ziekteverzuim zijn en een hogere productiviteit van het gehele bedrijf. Oplossingen voor burgers 1. Focus op duurzaamheid. Koop vooral de (vanwege subsidie) goedkopere duurzame producten en ontdek dat verantwoord consumeren beter is voor jezelf, je kinderen en straks ook de kinderen van je kinderen en dat het bovendien beter voelt (om met respect met de aarde om te gaan). 2. Focus op gezondheid. Koop vooral de (vanwege subsidie) goedkopere gezonde producten en ontdek dat gezond consumeren beter is voor je gezondheid van jezelf, je kinderen en straks ook de kinderen van je kinderen en dat het bovendien lekkerder is qua smaak en geur. Werk aan je fysieke, emotionele en spirituele condities: ga sporten, muziek maken, schilderen, yoga en/of meditatie doen en ontdek hoeveel mogelijkheden je in je heb zitten en verhoog je levensgeluk en daarmee je gezondheid. 3. Resultaat Door bovenstaande maatregelen is de keten rond: overheden stimuleren bedrijven om verantwoordelijker om te gaan met hun medewerkers en klanten (consumenten) waardoor uiteindelijk de burgers verantwoordelijker consumeren en daarnaast geïnspireerd worden om hun talenten te ontwikkelen, minder ziek te zijn en zich gelukkiger te voelen.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Rik Timmer 19460121

1. De (hoofd)oorzaken van het probleem wegnemen, nl onvoldoende regulatory toezicht (misschien ook onvoldoende goed betaald en/of onvoldoende onafhankelijk van de politiek) en inadequate legal requirements t.a.v. bedrijfs-intern toezicht m.n. in Angelsaksische landen (onvoldoende belangenscheiding tussen supervisory en executive boards). 2. Publiciteit door leiders en staatshoofden (hoe lastig dat politiek ook is) dat (slechts) dit het probleem is en dat er verder niets verkeerd is met de economische structuur van de Westerse wereld; dat dit probleem op dit moment attended wordt en (slechts) zal leiden tot een 'normalisatie' van het economisch leven (die in essentie gezond is) en niet tot enige fundamentele recessie; en dat het daarom ook in ieders belang is om, ook economisch, gewoon te blijven leven en vooral niet bij te dragen aan enige self-fulfilling prophecies.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Peter Alderliesten

Hierbij 2 stuks: 1. de kredietcrisis begon doordat banken geen vertrouwen meer in elkaar hadden. Deze is er nog steeds niet omdat er nog geen voldoende transparantie van de risico's is. Kapitaalinjecties zijn m.i. onnodig, transparantie zowel nodig als nog ontoereikend. 2. Obama heeft geld nodig voor een tweede golf stimuleringsplannen (mijn stelling is dat de eerste niet zal helpen omdat ze de zaken niet fundamenteel genoeg aanpakken). Ten tweede staat de Amerikaanse auto-industrie internationaal op een achterstand vanwege de lage olieprijs in hun thuisland. Dus: verhoog de benzineaccijns in de VS, daarmee dwing je de auto-industrie werkelijk te innoveren qua milieuvriendelijkheid, je stimuleert het milieu-bewustzijn, en je kunt je volgende reeks stimuleringsplannen financieren.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Chris Goes uit Maarn

Bij de pakken neerzitten of aanpakken? In welke fase bevindt u zich? Deze recessie zal ons allemaal raken, vroeg of laat. Hoe er mee om te gaan en hoe te overleven, dat zijn de vragen van nu. Eerste ervaringen leren dat er verschillende fasen te onderkennen zijn. ontkenningsfase – het is toch niet mogelijk dat dit mij overkomt? verstarringsfase – het onvermijdelijke lijkt dan toch aan de hand, een paniekgevoel gaat overheersen: wat nu? En hoe moet het verder? oriëntatiefase – we moeten nu wat gaan doen, maar wat; hoe doen anderen het? besluitvormingsfase – we weten dat we wat moeten doen, we gaan niet bij de pakken neerzitten en gaan aan de slag Vier bruikbare adviezen Om de recessie tegemoet te treden en te overleven hierbij vier mogelijk bruikbare adviezen: Versterk de banden met de belangrijkste trouwe klanten – verdiep u in zijn vraagstukken en behoeften Zoek actief naar samenwerking – samen me andere ondernemers gezamenlijk de strijd aangaan en elkaar versterken Ga er op af – niet achter over leunen maar actief de markt op Plangerichte aanpak – maak een goed doordacht plan, deel dit met uw medewerkers en collega’s of vraag desnoods deskundige hulp in van derden, want als u niet marketing en verkoop georiënteerd bent is het verstandig de juiste hulp in te roepen. Affekt kan u behulpzaam zijn bij het opstellen en uitwerken van een doordacht plan van aanpak om actief de markt op te gaan. Meer informatie: info@affekt.nl

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Johan de Groot, 19630042

RECESSIE betekent dat veel ondernemers met personeel in de problemen komen. De WTV regeling loopt 1 mrt af. Meer dan 50 % van de aanvragen werden niet gehonoreerd. Veel ondernemers hebben bovendien afgezien van een aanvraag in verband met de gestelde criteria en eisen. Alle bedrijven die niet een WTV beschikking hebben aangevraagd zijn niet in beeld bij WERKBEDRIJF (CWI/UWV). Het CCM (Coördinatie Centrum Mobiliteit) heeft zelfs niet de beschikking over de gegevens van de afgewezen aanvragen. Bij CWI/UWV/CCM ontbreken zelfs instrumenten voor deze ondernemers geheel. (zie onderstaande overzicht!) Wij hebben gemeend een databank te moeten creëren, die kosteloos landelijk (ev. in Europeesch verband), kan dienen als een zelfregulerende faciliteit voor werkgevers met teveel personeel en ondernemers met vacatures. (www.arbeidsvoorziening.eu). Bovendien is ons doel de website te voorzien van alle informatie die in dit kader van belang kan zijn. Indien gewenst kunnen zij tevens gebruik maken van het non-profit PayRoll instrument dat 10 jaar geleden is ontwikkeld in een enigszins vergelijkbare situatie. (Totale winst voor scholing)

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van Frans Kwakman

Het is recessie. Mijn gedachten gaan onwillekeurig terug naar de periode van 2002 tot 2005. Vanaf het vierde kwartaal van 2001 zag je het al gebeuren: de omzet van een scala van professionele dienstverleners holde achteruit. Professionals zoals organisatieadviseurs, ict-consultants, raadgevend ingenieurs, accountants, interim- professionals en zelfs enkele advocaten werden binnen een paar maanden geconfronteerd met ‘vraaguitval’. Een aantal bureaus halveerde in omvang, sommige boden twee consultants voor de prijs van één, er ontstonden intern toptien lijstjes met bezuinigingen. Het beeld: minder opdrachten, meer concurrentie, toegenomen prijsdruk, teruglopende omzet. Een kleine analyse van die periode leert dat bureaus veel van hetzelfde deden en bovendien nogal aanbodgericht waren. Wat wil je ook, het werk kwam daarvoor vanzelf op ze af. Onderzoek laat zien dat bureaus die tijdens deze crisis snel weer ‘in business’ waren vooral meer aandacht zijn gaan besteden aan bestaande klanten. Daarnaast investeerden zij in de verbetering van de dienstverlening, in acquisitie en relatiebeheer en in de ontwikkeling van hun professionals. Mijn gedachte was altijd dat dienstverleners wel iets zouden leren van deze eerste crisis in het nieuwe millennium. Dat bureaus die succesvolle strategieën hadden bedacht daarmee ook vervolgstappen gingen zetten of anderen op goede gedachten konden brengen. Dat je als bureau werk ging maken van je relatie met strategische klanten, je dienstverlening waar mogelijk standaardiseert, geen uren levert maar resultaten, investeert in technologie en nieuwe diensten, samenwerkt met collegabureaus, niet te snel weer grote hoeveelheden professionals in huis haalt, etcetera. En voor alles dat je werkt aan jouw unieke reputatie in de markt. Zou je dan niet beter gewapend zijn tegen een mogelijke nieuwe crisis? Of nog beter: zou je dan niet samen met je klanten beter voorbereid zijn? Misschien was het ijdele hoop. We zitten nu met alweer met de tweede crisis binnen vijf jaar. En de eerste signalen zijn weinig hoopgevend. Ik heb diverse adviseurs al horen klagen dat klanten op de rem zijn gaan staan. Even geen nieuwe projecten, want er worden minder bedden verkocht, de bloemen blijven in de rekken staan of de belangstelling voor nieuwe auto’s is als sneeuw voor de zon verdwenen. De snelheid waarmee deze nieuwe projecten worden afgeblazen geeft te denken. Hebben ze zo weinig impact voor de business van de klant? Was het misschien een project voor goede tijden? Wisten we wellicht wat het project zou gaan kosten maar niet wat het eigenlijk moet opleveren? Wat me tot op de dag van vandaag opvalt, is hoe slecht professionals kunnen uitleggen waarom klanten graag met hen in zee gaan. ‘Ik adviseer klanten op het raakvlak van strategie en ICT’, ‘Ik ben advocaat en gespecialiseerd in ondernemingsrecht’, ‘Mijn bureau richt zich op training, coaching en advies.’ Veel professionals en bureaus komen niet veel verder dan deze aanbodgerichte en nietszeggende uitspraken. En daarmee rijst de vraag of ze echt hebben nagedacht over hun toegevoegde waarde. Niet dat ik verwacht dat allerlei consultants nu ineens populaire dingen gaan roepen over herstel van rendement of een nieuwe methode voor risicoanalyse. Nee, dat is goedkoop en had je natuurlijk al veel eerder moeten bedenken waarmee je ook geloofwaardiger zou zijn geweest. Mijn hoop was geweest dat bureaus na de vorige crisis beter inhoud wisten te geven aan de term “toegevoegde waarde”. Als iets dat te maken heeft met klanten en hun business. En ook met de strategie, markt en klanten in die business. Opdat bureaus dan heel precies zouden weten met welke adviezen, oplossingen of competenties zij hun klanten echt een dienst bewijzen. En zich opdrachten, projecten en relaties ontwikkelen met duurzame effecten. Het is toegevoegde waarde tijd. Eens in de zoveel jaar komt die tijd voorbij. Het is een soort lakmoesproef voor alles wat bureaus in goede tijden hebben opgebouwd. Relaties met klanten, kwaliteit van de dienstverlening, loyaliteit van professionals. Alles staat ter discussie. Of toch niet? _ Frank Kwakman is hoogleraar Management van professionele dienstverlening aan Nyenrode Business Universiteit

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Adrian Rooymans uit Almere.

VCVnr: 1959078

Ik zie aan de basis een fundamenteel gegeven: bijv. een bank heeft problemen die in eerste instantie elders veroorzaakt zijn. De meute wordt angstig en de waarde van de aandelen gaat hollend omlaag, daarmee de waarde van het bedrijf, en dat inspireert weer tot nieuw negatief gedrag. Een manier om dat te doorbreken zou m.i. kunnen zijn: laat mensen aandelen kopen van bedrijven of instituten in de knel tegen een gegarandeerde minimale waarde bij verkoop. Dan neem je het risico van de aankoop weg. De vraag neemt weer toe en de waarde stijgt, hetgeen nieuwe kopers aantrekt, enz. Misschien wel al te simpel....

----------------------------------------------------------------------------------------------

Benidoleig, 23 -02-2009

Voor het oplossen en het voorkomen van recessies zoals we op dit moment ervaren is meer nodig dan het aandragen van suggesties. Wat over een heel lange periode stelselmatig kapot is gemaakt is niet een ,twee , drie weer goed te maken. Het is net als met het ontwikkelen van een nieuwe klant: je bent er jaren mee bezig hem te krijgen en je bent hem in 5 minuten kwijt als het vertrouwen wordt geschaadt. Om voor het gemak maar bij Nederland te blijven, de regering heeft vele jaren alles in het werk gesteld om te veranderen om het veranderen! Zodoende is het onderwijs grondig in waarde vermindert met als uiteindelijk gevolg , dat alles wordt beheerst door de grauwe middelmatigheid op vrijwel ieder terrein. Tevens hebben successievelijke regeringen niets gedaan om de tering naar de nering te zetten. Al die mannetjes in Den Haag met ego’s zo groot als de maan zijn niet in staat geweest behoorlijk te budgeteren. Ze kijken alleen naar wat ze willen uitgeven en daarna waar ze het geld kunnen weghalen met als resultaat de meest absurde belastingen en gigantische verkwisting van gemeenschaps gelden. En nooit was er enige vorm van accountability; zelfs nu niet. De een na de andere commisie onderzoekt wat er is mis gegaan en degenen die het meest aan deze ellende hebben bijgedragen gaan vrijuit met enorme pensioenen . Ik noem een paar van deze miskleunen: Albert Hein, de Betuwelijn, de Noord-Zuidlijn in Amsterdam, vrijwel alle banken en niet te vergeten het absurde leger van ambtenaren. Zolang de overheden zelf het slechte voorbeeld blijven geven , kan er niet anders verwacht worden , dan dat het vertrouwen verdwijnt als sneeuw voor de zon .Er zal m.i. in de eerste plaats een behoorlijke mentaliteits verandering moeten plaatsvinden op vrijwel ieder gebied. Dwz onderwijs in de eerste plaats. We moeten af van dat idiote idée , dat manuale arbeid minderwaardig is, iets wat onze linkse vrienden ons jaren lang hebben doen willen geloven.Je bent nog steeds beter af in het leven als een goede loodgieter, dan als een slechte ingenieur. Wij moeten mensen die goede hersenen hebben , laten studeren m.a.w. de toelatingseisen voor een universitaire opleiding moet veel strenger zijn en de vooropleidingen kwalitatief veel beter. Het is zinloos een gebouw te verbeteren als de fundatie verrot is. In het Verenigde Koninkrijk is het precies het zelfde liedje als bij ons in Nederland; er heerst grootschalige incompetentie op alle niveaus , van hoog tot laag. Iedereen noemt zichzelf Manager van het een of ander, maar wat ze eigenlijk managen is eenieder een grote vraag. Als u dus wilt weten wat ik voor een suggesties heb, dan is dat simplistisch en kort samengevat: Sterk verbeterd Onderwijs Accountability (met gevolgen als er miskleunen gemaakt worden en dus niet die vrijblijvendheid meer).Met name ook bij onze overheden. Mentaliteitsverandering. Veel betere controle op financiele instellingen en overheden.

---------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Jeroen Jonker uit Amsterdam.

In antwoord op uw verzoek om ´ ideeën om de huidige recessie tegen te gaan´ schiet mij als eerste het volgende te binnen: Meer doen met dezelfde middelen! Verwijder geneuzel, ambtenarij en onhandigheid uit al je werkprocessen. Bepaal precies wat de klant van je wil, en doe consequent die juiste dingen, zorg er voor dat je een goed inzicht hebt in hoe goed dat dan gaat en moet gaan, en introduceer een continue verbetermentaliteit. We werken nog altijd in processen waarin zeer veel ingebouwde verspillingen ons tegenhouden om te presteren op de niveaus die mogen worden verwacht gebaseerd op de hoeveelheid middelen die we er in stoppen. Methodieken als ´Lean´, ´Six Sigma´ en ´BPR´ grijpen hier van oudsher op in, en zijn al veel besproken, maar worden nog altijd te weinig consequent toegepast. Het is wellicht een wat conservatieve reactie op dit vraagstuk, maar ik geloof er in dat we met z´n allen heel veel laten liggen doordat we ons te gemakkelijk laten verblinden, verhinderen en verleiden tot luiheid om de dingen die we doen gewoonweg veel beter te doen. Genoemde methodieken (en vele anderen!) zijn meer dan bekend, meer dan uitontwikkeld en liggen meer dan klaar voor het grijpen om te worden toegepast…..maar we doen het nog veel te weinig. Angst voor goede ideeën van buitenaf EN van binnenuit, aversie tegen het werken op basis van een theorie en de berusting in het misverstand ´dat werkt hier toch nooit´ geven de doorslag. Het zal de crisis niet oplossen, maar toch voor veel ondernemingen een nog veel langere adem kunnen betekenen!

----------------------------------------------------------------------------------------------

Professor dr. R.J. Tissen heeft in reactie op dit initiatief enkele collega’s gevraagd om hun visie. Bijgragen van Nyenrode faculty vindt u hieronder:

----------------------------------------------------------------------------------------------

Van: Glen Schmidt

TIRP: Four Supply Chain Management Principles that Might Have Averted the Need for TARP Reprinted with minor edits from the POMS Chronicle, Vol. 15 No. 2, December 2008. (The POMS Chronicle is published by the Production and Operations Management Society to serve as a medium of communication and to provide a forum for dialogue among its members.) In late September I got a letter from an elderly acquaintance (snail-mail style, as she detests computers and email). She had been single and frugal her entire life, putting every extra penny into her retirement fund, and was now watching in horror as the U.S. stock market fell a quarter from its all-time high nearly a year earlier. (Little did she know that it would yet fall by another one-fourth.) Since I was a business school professor, she assumed I would be able to give her some advice on whether she should sell her stocks. But more poignantly, she was also asking me, “How could all of you highly-educated business people have built such a fragile financial system, one that turns out to be susceptible to a financial catastrophe of this type?” She had watched in confused disbelief as Fannie Mae and Freddie Mac were placed into conservatorship on Sep 7, as Lehman Brothers filed for bankruptcy on Sep 15, and as AIG had to be rescued by an $85 billion bailout by the Fed on Sep 16. Couldn’t the best and brightest minds in the world have at least foreseen, let alone prevented, this type of financial unraveling, she asked? What would be the ultimate impact on the economy, and on the lives of retirees such as herself, let alone on workers who might lose their jobs in a recession, or even a depression? I was tempted to say I was an “operations person” and not an economist or a finance expert, and thus remove myself from the situation. But then I got to thinking, how do our research and teaching apply to the financial crisis? I certainly cannot claim to understand the intricacies of our financial system to the extent that I can give my friend a properly eloquent answer as to how this could have happened, or how to resolve the situation. However, let me posit that the destruction of her retirement account (and many others) was brought down by a dysfunctional supply chain – the supply chain for home loans. This dysfunctional supply chain has threatened to send our economy into the second great depression – and take the world’s economy with it. An aggressive governmental intervention known as TARP (the Temporary Asset Relief Program) has been initiated to stem the downward spiral in our economy, and TARP will hopefully allow us to avert the Great Depression II. However, it will come at great expense, leading to a projected national debt of $2 trillion (Montgomery, 2009). From my perch as an operations person, it seems natural for me to think about the crisis in terms of several principles that we talk about in supply chain management. I will label these as TIRP – TIRP stands for the four principles of 1) Transparency, 2) Incentive compatibility, 3) Robustness, and 4) the need for a “Pinch point” (Stallkamp 2005 uses this term to effectively denote the entity which “coordinates” the supply chain). In other words, had the principles of TIRP been firmly in place, possibly there would not be a need for TARP. To explore how the principles of TIRP might apply to home loans, let’s take a cursory look at this supply chain setup (see Ashcraft and Schuermann 2008). The home buyer (borrower) interacts with a mortgage broker, who is the intermediary between the borrower and the lender (e.g., Countrywide, also called the loan “originator”). The originator in turn pools mortgages from multiple home buyers and sells the bundle to an “arranger” (e.g., Lehman Brothers). From this bundle of loans the arranger creates a mortgage backed security or MBS (an instrument similar to a bond) – in creating the MBS, the arranger interacts with various agencies. It files documents with the SEC, consults with credit rating agencies, works with a warehouse lender who effectively inventories the loans until the MBS is sold to an investor, and interacts with an asset manager who is the agent for the ultimate investor (e.g., a bank in Iceland). Finally, there is a firm who services the loan (e.g., JP Morgan Chase), meaning it collects payments from the borrower and remits payments to the investor. Now consider some of the possible ways in which the principles of TIRP might have applied (or unfortunately, how they didn’t apply). Transparency. There are many opportunities for information asymmetry (a lack of transparency) to exist in this supply chain. Starting with the relationship between the borrower and the mortgage broker, loans were created which did not require the borrower to document income, and the mortgage broker may not have always fully detailed the full terms of the loan (did you read in detail all the documents you signed when you took out a home loan?). At many places up and down the supply chain there are opportunities for the issue of adverse selection to arise. Further, there was no requirement for firms to report their risk exposure (to CDSs), which made it impossible for one firm to assess another firm’s risk, which ultimately contributed to an eventual freezing of credit (NPR, 2008b). Thus in multiple respects, a lack of transparency seems to have been a contributing factor to the crisis. Incentive compatibility. I believe incentive INcompatibility played a huge role in creating the crisis. By incentive incompatibility, I mean that the incentives of individual players in the supply chain were not compatible with supply chain optimization. When every player in the supply chain maximized her own profit (and isn’t maximizing your profit something we teach our students to do?), in the longer term the supply chain suffered. The home buyer was out to enhance his standard of living and gain from appreciation in property values. The mortgage broker wanted to transact as many loans as possible, without regard for whether the borrower would eventually default. The credit agencies were paid by those who used the credit ratings, and thus in the pursuit of profit seemingly abdicated their responsibility (Morgenson, 2008). Managers within the firms that needed bailouts (e.g., Fannie Mae, Freddie Mac, Citibank, AIG, and on and on) went home with almost unimaginable sums – it is not hard to argue that it was in their best interests to act as they did. They could participate in the upside, and claim little responsibility in the unlikely event of a major crisis materializing on their watch (see for example Thomas and Hirsh, 2008). “After all, it would end badly for everyone else too” (Nocera 2009). Robustness. We teach our students about possible supply disruptions and how to mitigate the risks of disruptions. That is, we emphasize the need for supply chains that are robust to otherwise-catastrophic events such as earthquakes or even a supplier bankruptcy. In contrast, the supply chain just described was not robust to a downturn in property values – evidently some risk models did not even account for the possibility of such a downturn (NPR, 2008b). Further, the system was not robust to a failure of one firm in the supply chain (due to the widespread use of CDSs ) – there likely would have been a widespread domino effect had a firm such as AIG (and others) not been rescued by TARP. Pinch point. Why was there a lack of transparency, a lack of incentive compatibility, and a lack of robustness? Presumably because there was no entity (or pinch point) acting to coordinate the chain. It is a well-known principle of supply chain management that unless there is some coordination mechanism, optimal supply chain performance may not be achieved when each entity within the chain acts in its own self interests. To his credit, Alan Greenspan seems to be one of the few players in the supply chain that has publicly acknowledged any culpability in the crisis. He (and others) apparently assumed the supply chain would regulate itself, but in retrospect Greenspan seems to suggest that governmental regulation should have played a more significant role (Andrews, 2008). Whether the “pinch point” should be the government or some other party, the point is simply that a “pinch point” was lacking, to create transparency, incentive compatibility, and robustness. I sent a reply to my elderly acquaintance on Saturday, Oct 4, 2008. The very next week, when she presumably received my snail-mail, the market dropped 18%. I have avoided calling her as I am not sure I want to hear how she fared with her investments. While it may be too late to save her retirement monies, new ways of applying what I have called TIRP are seemingly needed, to help preclude any future need for another TARP. References: Andrews, Edmund L. “Greenspan Concedes Error on Regulation.” New York Times, October 24, 2008. Ashcraft, Adam B. and Til Schuermann, “Understanding the Securitization of Subprime Mortgage Credit,” Federal Reserve Bank of New York Staff Report No. 318, March 2008. Dauenhauer, Scott (2008). MBS, CDO’s, and CDS’s in Layman’s Terms. http://themeridian.blogspot.com/2008/09/mbs-cdos-and-cdss-in-laymans-terms.html . Montgomery, Lori. “U.S. Debt Expected To Soar This Year : $2 Trillion Increase May Test Federal Ability to Borrow,” Washington Post, Saturday, January 3, 2009. Morgenson, Gretchen. “Debt Watchdogs: Tamed or Caught Napping?” New York Times, Dec 7, 2008. Nocera, Joe. “Risk Management,” New York Times, January 4, 2009. NPR, 2008a. This American Life episode 355: “The Giant Pool of Money,” May 9, 2008. http://www.thislife.org/Radio_Episode.aspx?episode=355. NPR, 2008b. This American Life episode 365: “Another Frightening Show About the Economy,” Oct 3, 2008. http://www.thislife.org/Radio_Episode.aspx?sched=1263. Stallkamp, Thomas T. 2005. SCORE!: A Better Way to Do Busine$$: Moving from Conflict to Collaboration. Wharton School Publishing. Thomas, Evan and Michael Hirsh. “Rubin’s Detail Deficit,” Newsweek, Dec 8, 2008.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Vertrouwen in vertrouwen

Van: Rob vinke

23 februari 2009

Het komt te voet en gaat te paard: vertrouwen. Wie vertrouwen terug wil winnen, moet zelf aan de slag. Gééf vertrouwen en creëer winnaars. Als het vertrouwen terug is, komt alles goed. Dat is zo ongeveer de rode draad die we door alle commentaren en conclusies over de crisis kunnen rijgen. Simpel toch? Maar vertrouwen is geen rationeel gegeven. Het is een uiterst subjectief fenomeen. Voordat je weer op vertrouwen kunt bouwen, moet je meer doen dan repeterende conclusies trekken. We zijn immers het vertrouwen in het vertrouwen kwijtgeraakt. In de samenleving heerst een chronisch gebrek aan vertrouwen, zeker in onze financiële instellingen. Hoe groter de bedrijven waar je mee of in werkt, hoe meer bureaucratisch zand er in de vertrouwensmachine gegoten is. Dat is niet doelbewust zo, maar het voelt zo. De ander is bij voorbaat niet te vertrouwen en het tegendeel moet de ander overigens eerst zelf aantonen. Zo kom je de crisis niet uit. Vertrouwen en wantrouwen gaan als broer en zus al een hele beschaving mee. ‘Nee, edelachtbare, ik had geen medeplichtige. Je kunt tegenwoordig geen mens meer vertrouwen.’ In de woorden van Lao-Tse: ‘Wie geen vertrouwen stelt in anderen, zal nimmer het vertrouwen van anderen winnen.’ Of in de woorden van Seneca: ‘Als je iemand vertrouwt, maak je hem betrouwbaar’. Het begint dus allemaal bij onszelf. Wel jammer natuurlijk, want het wijzen met de vinger naar de ander kost veel minder energie dan er zelf actief iets aan te moeten doen. Nieuw werk bij een bestaande relatie kost vier keer minder energie dan een klus mogen doen voor een nieuwe klant. In tijden van heftige crisis is dat zelfs een op tien geworden. Om uit de crisisimpasse te komen is het daarom goed te starten bij bestaande relaties. Zo kunnen we nadrukkelijk zelf het initiatief nemen om nu iets extra’s te laten doen door leveranciers die ons altijd al goed behandeld hebben. We gunnen dan niet alleen de opdracht maar ook het vertrouwen. De bestaande banden worden zo sterker. Als we alleen maar in eigen kring besteden en stimuleren ligt protectionisme op de loer. Juist de verder gepositioneerde leveranciers moeten we daarom niet vergeten. Zo kunnen we bijvoorbeeld onderscheidt maken in betalingsmoraal. Organisaties die hun facturen netjes binnen de wettelijke termijn van dertig dagen voldoen kunnen we ‘voortrekken’ boven opdrachtgevers die u beschouwen als een verstrekker van leningen zonder rentevergoeding. Dergelijke boekhoudtrucjes moeten we in onze keuzes betrekken. Ook aandeelhouders tonen weinig tot geen verbinding en vertrouwen in organisaties. Op dit moment is een aandeel gemiddeld maar zevenenzestig dagen in bezit van een aandeelhouder. Zo breek je alle vertrouwen en kleefstof af. De ander is geen citroen die je eindeloos en straffeloos kunt blijven uitknijpen. Winnaars gunnen in moeilijke tijden juist betrouwbare contacten extra vertrouwen. Beschermen niet hun eigen grenzen door de regels te veranderen in hun voordeel en doen extra inspanningen, ook als het niet verwacht wordt, om de relatie te versterken. Juist leidinggevenden geven nu meer dan ooit leiding aan vertrouwen. Vertrouwen creëert winnaars. Wie vertrouwen wil ontvangen van een ander begint zelf met het geven van vertrouwen.

----------------------------------------------------------------------------------------------

Op zoek naar diepgang in welzijnontwikkeling (Jean-Paul Close) Wij hebben welvaart altijd gezien als iets dat positief is voor ons. Het betekent per slot van rekening "wel varen" oftewel: het goed doen, net als de uitdrukking "goed boeren". Dat welvaart ook gepaard gaat met welvaartziektes is niet echt nieuw voor ons. Materiële rijkdom heeft altijd negatieve elementen aangetrokken. Denk daarbij aan dieven, oplichters of geweldenaars. Het hoort net zoveel bij welvaart als ondernemerschap, zorg en banken. Toen internet ons leven grandioos veranderde deden ook de hackers, computervirussen en emailoplichters hun intrede. Welvaart ontwikkelt dus naast positieve zaken ook verziekende elementen die profiteren van de rijkdomontwikkeling. Meestal konden de ziektes buitenhuis gehouden worden door de deur en de gordijnen te sluiten. Wat veel nieuwer is dat welvaartziektes zijn doorgedrongen tot de intimiteit van ons lichaam, onze huiskamer, bankrekening of pensioenopbouw. De extern ogende ziektes hebben zich als een kankergezwel verspreid dwars door de samenleving heen en wij zijn er allemaal in meer of minder mate mee besmet. Bekende persoonlijke welvaartziektes hebben vooral te maken met onze gezondheid, zoals diabete, jicht, overgewicht, burn-outs of stress. Maar het probleem gaat niet om onze gezondheid alleen. De enorme concurrentie zorgt voor veel publiciteit die allerlei gezonde en ongezonde producten tracht te verkopen aan een welvarende consument. Zelfs als we alleen maar gezonde producten zouden eten zou de overconsumptie ons in de problemen kunnen helpen. Gelukkig hebben we de gezondheidzorg om ons te helpen wanneer het fout gaat. Maar zorgverlenende diensten zijn ook een onderdeel geworden van de welvaarteconomie. Als de levering van producten groeit is dat goed voor de welvaart. Als de zorgbehoefte groeit is dat ook goed voor de welvaart, via een andere tak, en daarbij een dubbele, maar tegenstrijdige bron van economische welvaart. Wanneer de overheid en het bedrijfsleven dus hameren op groei, dan groeien ook de impulsen om de welvaartziektes te stimuleren én ze te bestrijden. Hoe dikker hoe beter, in feite. U zult begrijpen dat dit niet grenzeloos door kan gaan. Er komt een moment dat die groeilijn zichzelf opbreekt. En dat is gebeurd met de kredietcrisis, in een vergelijkbare situatie binnen banken. Wij constateren dat economische welvaartziektes overal aanwezig zijn en de oorzaak zijn van bijvoorbeeld het milieuprobleem, de agressie op straat, het gebrek aan samenhorigheid en zoveel meer symptomen. Zolang beide uitersten van de welvaart, het creëren van meer en meer rijkdom en het bestrijden van meer en meer welvaartziektes, samen de evenredige basis van een groeieconomie blijven vormen, dan zal de welvaart in toenemende mate kwetsbaar worden. Doordat de welvaart globale proporties aanneemt groeit die kwetsbaarheid ook proportioneel en is het een nieuwe probleem waar de consument, de overheid en het bedrijfsleven wereldwijd mee te maken heeft. Daarom is de oplossing voor de kredietcrisis veel complexer dan wat kapitaalinjecties in het bancaire systeem. Daar dicht je de financiële gaten misschien mee maar niet de hebzucht van aandeelhouders en beleidvoerders. Net zo min als méér doktoren het overgewicht of suikerziekte weg kunnen nemen, of meer politie de groeiende agressie op straat tegenhoudt. Jarenlang hebben wij wereldwijd de economieën laten groeien en groeien met welvarende lapmiddelen om de economische welvaartziektes te verhelpen. Wij zijn de morele ethiek van welvaart volledig uit het oog verloren ten behoeve van welvaart alleen. Om welvaartziektes uit te roeien moeten wij welvaart zelf onder de loep nemen en soms beslissingen durven nemen die de welvaart juist niet bevorderen maar wel het andere belangrijke fenomeen: wel-zijn. De epidemie van welvaartziektes is daarom een pijnlijk en uiterst gevaarlijk fenomeen dat aan de werkelijke basis staat van de grote maatschappelijke en bedrijfskundige knelpunten van deze tijd. De grootste uitdaging van de moderne mens de komende tijd zal vooral liggen in het leren begrijpen van de welvaartziektes om ze later niet te hoeven genezen maar vooral voorkomen. Pas dan is welvaart echte welvaart, oftewel wel-zijn. Daarin kan Nederland, met heel veel veranderingen, misschien eerder het voortouw nemen dan Amerika, met Nyenrode als motor van intellectuele bewustwording. De auteur: Jean-Paul Close (CT 19800503) is al jaren actief als welvaartdeskundige en coach binnen het bedrijfsleven en heeft al geruime tijd gewaarschuwd voor de gevaren van welvaartziektes. Sinds de kredietcrisis in alle hevigheid is uitgebarsten heeft hij de Stichting Transformation, Indexation & Research (S.T.I.R.) opgericht in Nederland om (samen met Nyenrode, Prof. Dr. Paul de Blot o.a.) het hele thema rond welvaartziektes te onderzoeken en de bevolking, de overheid en het bedrijfsleven te helpen om uit de greep van dit fenomeen te komen.